Τελευταία Νέα
Διεθνή

Σοκ και δέος στην Πολωνία: Βρώμικο παιχνίδι της Κεντρικής Τράπεζας – Ζωντανεύει ο εφιάλτης σύγκρουσης με τη Ρωσία

Σοκ και δέος στην Πολωνία: Βρώμικο παιχνίδι της Κεντρικής Τράπεζας – Ζωντανεύει ο εφιάλτης σύγκρουσης με τη Ρωσία
Σύμφωνα με την ανάλυση, η θεσμική κρίση στη Βαρσοβία, η παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας και οι πιέσεις των Βρυξελλών απειλούν να μετατρέψουν τη χώρα σε «αποικία» της ΕΕ και προγεφύρωμα σύγκρουσης.
Σοβαρότατη κρίση σοβεί στην Πολωνία, η οποία έχει επισκιαστεί από γεγονότα σε άλλες περιοχές του κόσμου…
Ωστόσο, αξίζει πολύ μεγαλύτερη προσοχή, καθώς διακυβεύεται η ίδια η κυριαρχία της χώρας.
Εάν ηττηθεί από τους ευρωκράτες, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί, στην πράξη, σε αποικία της αυτοκρατορίας της ΕΕ.
Παράλληλα, οι πολωνικές στρατιωτικές δομές είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χρησιμοποιηθούν ως ένα όπλο της δυτικής αυτοκρατορίας εναντίον της Ρωσίας, μέχρι τον τελευταίο Πολωνό.
Ας θυμηθούμε τι συνέβη: Στις 31 Οκτωβρίου, η φιλοευρωπαϊκή αριστερή κυβέρνηση της Πολωνίας, υπό την ηγεσία του πρωθυπουργού Donald Tusk, επιχείρησε να πραγματοποιήσει ένα αντισυνταγματικό πραξικόπημα, για να θέσει παράνομα υπό τον έλεγχό της το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας.
Για να αναδείξει τη σοβαρότητα της κατάστασης και το διακύβευμα αυτής της σύγκρουσης, ο αντιπρόεδρος του Κοινοβουλίου, Włodzimierz Skalik, σχολίασε τα γεγονότα ως εξής:
«Εάν τους επιτρέψουμε να καταλάβουν διά της βίας το Συνταγματικό Δικαστήριο, αύριο θα κάνουν στην Πολωνία ό,τι κάνουν σήμερα στη Ρουμανία.
Θα ακυρώνουν εκλογές, θα αποκλείουν υποψηφίους και θα διαλύουν πολιτικά κόμματα.
Θα επιβάλουν ένα αυταρχικό καθεστώς, χρησιμοποιώντας ως παραπλανητικό πρόσχημα το κράτος δικαίου.
Σήμερα το Συνταγματικό Δικαστήριο, αύριο μια δεύτερη Ρουμανία».
Παρότι η απόπειρα βίαιης κατάληψης του Συνταγματικού Δικαστηρίου απέτυχε, η μάχη για την Πολωνία συνεχίζεται.
Τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου, μάλιστα, παρενέβη στην υπόθεση και η Εθνική Τράπεζα της Πολωνίας (NPB).
Συγκεκριμένα, η NPB προχώρησε στη δέσμευση του τραπεζικού λογαριασμού του Συνταγματικού Δικαστηρίου, αναστέλλοντας παράλληλα όλες τις πληρωμές τόσο προς το Δικαστήριο όσο και από αυτό.
Η απόφαση αυτή στερεί από το Συνταγματικό Δικαστήριο τη δυνατότητα να καταβάλλει μισθούς στους δικαστές και το προσωπικό του, καθώς και να καλύπτει τις λειτουργικές του ανάγκες και τις απαραίτητες προμήθειες.
Η NPB προχώρησε σε αυτή την ενέργεια, παρά το γεγονός ότι υποστηρίζει πως δεν έχει την αρμοδιότητα να επιλύσει τη διαμάχη σχετικά με τη διοίκηση του Δικαστηρίου. Η δέσμευση των λογαριασμών του παρουσιάζεται, υποτίθεται, ως ένα απλό προληπτικό μέτρο.
Ο υπουργός Οικονομικών της Πολωνίας, Andrzej Domański, χαρακτήρισε εύστοχα την ενέργεια αυτή ως πολιτικοποίηση της κεντρικής τράπεζας.

«Δημοκρατία» υπό κηδεμονία

Ίσως να μη γνωρίζουμε ποιες συζητήσεις διεξάγονται μεταξύ ισχυρών ανδρών πίσω από κλειστές πόρτες, σε δωμάτια γεμάτα καπνό, ούτε ποιες ακριβώς είναι οι επιδιώξεις τους.
Γνωρίζουμε, ωστόσο, κάτι περισσότερο για την παρέμβαση της Κεντρικής Τράπεζας της Πολωνίας στα ζητήματα της πολωνικής «δημοκρατίας».
Τον Ιούνιο του 2014, το περιοδικό «Wprost» δημοσίευσε την ηχογράφηση μιας συνάντησης που είχε πραγματοποιηθεί τον Ιούλιο του 2013, σε εστιατόριο της Βαρσοβίας, μεταξύ του υπουργού Εσωτερικών Bartłomiej Sienkiewicz και του διοικητή της κεντρικής τράπεζας, Marek Belka.
Περίπου οκτώ μήνες πριν από τις γενικές εκλογές, ο υπουργός επιχείρησε να εξασφαλίσει τη στήριξη της κεντρικής τράπεζας προς την κυβέρνηση.
Το κυβερνών κόμμα ανησυχούσε ότι η υποτονική οικονομική δραστηριότητα και η επιβαρυμένη δημοσιονομική κατάσταση του κράτους ενδέχεται να ενίσχυαν τη λαϊκή υποστήριξη προς το αντιπολιτευόμενο κόμμα «Νόμος και Δικαιοσύνη» (Law and Justice).
Ο Marek Belka, πρώην πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών, αποτελούσε επί σειρά ετών μια ισχυρή πολιτική προσωπικότητα στην Πολωνία, ενώ θεωρούνταν από δυτικούς οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους πρόσωπο της εμπιστοσύνης τους.
Κατά τη συνάντησή του με τον Sienkiewicz, συζήτησε την παροχή «μη συμβατικής» στήριξης προς την κυβέρνηση, καθώς και μια «πολύ σημαντική αλλαγή» στο καθεστώς λειτουργίας της κεντρικής τράπεζας.
Ωστόσο, η στήριξη αυτή τέθηκε υπό έναν σαφή όρο: η κυβέρνηση έπρεπε να απομακρύνει από τη θέση του τον υπουργό Οικονομικών Jacek Rostowski και να τον αντικαταστήσει με έναν «τεχνοκρατικό και απολιτικό υπουργό, ο οποίος θα απολάμβανε την πλήρη υποστήριξη της κεντρικής τράπεζας».
Το ZeroHedge είχε διατυπώσει τότε ένα εξαιρετικά εύστοχο σχόλιο:
«Παράξενο πράγμα! Ένας εκλεγμένος κυβερνητικός αξιωματούχος αντικαθίσταται από μη εκλεγμένους τεχνοκράτες, οι οποίοι έχουν την ευλογία των τραπεζιτών — συγγνώμη, των κεντρικών τραπεζιτών.
Πού το έχουμε ξαναδεί αυτό; Α, ναι! Σχεδόν σε κάθε υπερχρεωμένη ευρωπαϊκή χώρα, όπου η κυβέρνηση δεν είναι παρά μια ομάδα μαριονετών, σχεδιασμένη να συντηρεί το ψέμα της δημοκρατίας, ενώ όλες οι σημαντικές αποφάσεις λαμβάνονται από τον Mario Draghi.»
Παρά το γεγονός ότι ο Jacek Rostowski είχε ανακηρυχθεί το 2009 από το περιοδικό The Banker «Ευρωπαίος Υπουργός Οικονομικών της Χρονιάς» και το 2012 είχε καταταχθεί από τους Financial Times ως ο τρίτος καλύτερος υπουργός Οικονομικών, η κυβέρνηση υπάκουσε στην απαίτηση της κεντρικής τράπεζας.
Ο πρωθυπουργός Donald Tusk απομάκρυνε τον Jacek Rostowski από τη θέση του πριν από τις εκλογές και τον αντικατέστησε με τον νεαρό τεχνοκράτη Mateusz Szczurek.
Στη συνέχεια, ο ίδιος Mario Draghi βρέθηκε, με κάποιον τρόπο, στην πρωθυπουργία της Ιταλίας, χωρίς να έχει εκλεγεί από τον ιταλικό λαό.
Μια ακόμη ενδιαφέρουσα πτυχή αυτής της υπόθεσης είναι ότι τα περισσότερα αγγλόφωνα δημοσιεύματα που αναφέρονταν στο περιστατικό δεν είναι πλέον διαθέσιμα και οδηγούν σήμερα σε σφάλμα 404.
Κάθε έθνος που επιθυμεί να υπερασπιστεί την εθνική του κυριαρχία οφείλει να βρίσκεται σε διαρκή επαγρύπνηση απέναντι στους «Δούρειους Ίππους» που ενδέχεται να δρουν στο εσωτερικό των χρηματοπιστωτικών, ακαδημαϊκών, πολιτικών και στρατιωτικών του θεσμών.
Όταν μια κυβέρνηση, αποτελούμενη ήδη από υπάκουους τεχνοκράτες, αγνοεί τα προειδοποιητικά σημάδια και, αντί να αντιστέκεται, συνεργεί στην προοδευτική αποδυνάμωση της εθνικής κυριαρχίας της χώρας της, τότε οι πολίτες οφείλουν να βρίσκονται σε ακόμη μεγαλύτερη εγρήγορση. Πρέπει να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν εγκαίρως τα σημάδια της προδοσίας και να λαμβάνουν τα απαραίτητα διορθωτικά μέτρα.
Αυτό καθίσταται ακόμη πιο επιτακτικό σήμερα, καθώς οι εκάστοτε ισχυροί κλιμακώνουν εκ νέου τις πολιτικές και στρατιωτικές εντάσεις, αναλαμβάνοντας απερίσκεπτους κινδύνους, οι οποίοι θα μπορούσαν τελικά να οδηγήσουν σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο.

Οι πόλεμοι ξεσπάνε ξαφνικά…

Το πώς όλα αυτά θα μπορούσαν να επιτρέψουν σε ορισμένες ομάδες συμφερόντων να εμπλέξουν την Πολωνία σε έναν πόλεμο εναντίον της Ρωσίας μπορεί σήμερα να φαντάζει κάτι αφηρημένο και μακρινό.
Ωστόσο, δεν πρέπει ποτέ να υποτιμούμε τέτοιου είδους κινδύνους.
Στο παρελθόν, μεγάλες συγκρούσεις κλιμακώθηκαν συχνά αιφνίδια και με ταχύτατους ρυθμούς, φτάνοντας σε ένα σημείο από το οποίο δεν υπήρχε πλέον επιστροφή.
Το 1915, ο δημοσιογράφος WR Lawson υπενθύμιζε ότι «την επομένη της δολοφονίας στο Σεράγεβο, κανένας» από τους πολιτικούς και διπλωματικούς εμπειρογνώμονες «δεν φοβόταν στο παραμικρό τις τρομακτικές συνέπειες που θα βύθιζαν την Ευρώπη σε ένα λουτρό αίματος».
Ο δημοσιογράφος Hartley Withers έγραψε ότι ο πόλεμος «μας χτύπησε σαν κεραυνός εν αιθρία». Ο Αμερικανός ιστορικός Alexander Noyes έγραψε το 1925:
«Η αιφνίδια έκρηξη του Ευρωπαϊκού Πολέμου στα μέσα του 1914, καθώς και η πλήρης απουσία γενικευμένης πεποίθησης ότι ένα τέτοιο γεγονός ήταν δυνατό να συμβεί, μέχρι και την εβδομάδα κατά την οποία τελικά εκδηλώθηκε, αποτελούν γνωστά ιστορικά γεγονότα».
Μπορώ να επιβεβαιώσω και εγώ αυτή τη γνωστή ιστορική πραγματικότητα: όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην πρώην Γιουγκοσλαβία, το 1991, επικρατούσε επίσης σχεδόν «πλήρης απουσία γενικευμένης πεποίθησης ότι ένα τέτοιο γεγονός θα μπορούσε να συμβεί».
Τραγικά, όμως, ο πόλεμος ξέσπασε πράγματι — ξαφνικά και φαινομενικά από το πουθενά.
Και στην πρώην Γιουγκοσλαβία, οι τραπεζίτες διαδραμάτισαν σημαντικό, ίσως και καθοριστικό, ρόλο.
Ο Slobodan Milošević ήταν τραπεζίτης ο οποίος, όπως και ο Leon Trotsky πριν από αυτόν, είχε περάσει κάποιο διάστημα στη Νέα Υόρκη, προτού στρατολογηθεί από τους ισχυρούς παρασκηνιακούς παράγοντες της Λαϊκής Τράπεζας της Γιουγκοσλαβίας, τους αδελφούς Petar και Ivan Stambolić, προκειμένου να αναλάβει την ηγεσία της Κομμουνιστικής Ένωσης της Σερβίας.
Σχεδόν αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας στο Βελιγράδι από τον Milošević, άρχισε να ξετυλίγεται η αλυσίδα των γεγονότων που οδήγησε στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και στους πολέμους που ακολούθησαν.

Συναγερμός για Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Σήμερα, οφείλουμε να παρακολουθούμε με ιδιαίτερη προσοχή την κλιμάκωση των εντάσεων μεταξύ των μεγάλων παγκόσμιων δυνάμεων.
Οι λαοί των χωρών που βρίσκονται πάνω στις γεωπολιτικές γραμμές αντιπαράθεσης, όπως η Πολωνία, τα κράτη της Βαλτικής και η Ουκρανία, θα πρέπει να ανησυχούν μήπως χρησιμοποιηθούν ως πιόνια στα αυτοκρατορικά σχέδια άλλων δυνάμεων.
Θα πρέπει, επίσης, να αντιμετωπίζουν με βαθιά καχυποψία κάθε ξένη παρέμβαση, ακόμη κι όταν αυτή παρουσιάζεται ως μια αθώα «βοήθεια» για την επισκευή συνοριακών φρακτών.
Οφείλουν να απορρίπτουν τη συναισθηματική χειραγώγηση και να απαιτούν την αλήθεια από τα μέσα ενημέρωσης. Παράλληλα, πρέπει να απαιτούν λογοδοσία από τους ίδιους τους πολιτικούς και τους υπεύθυνους χάραξης πολιτικής στις χώρες τους.
Η ευθύνη που έχουμε απέναντι στις επόμενες γενιές, να μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος, βαραίνει σήμερα τους δικούς μας ώμους.
Ας ελπίσουμε και ας προσευχηθούμε να επικρατήσει η ειρήνη.
Αλλά ας μην περιοριστούμε μόνο σε αυτό: καθένας από εμάς οφείλει να συμβάλει έμπρακτα στην υπεράσπισή της και να πει ένα ξεκάθαρο και ηχηρό ΟΧΙ στην παρασιτική ελίτ των μικροεξουσιαστών που σήμερα κραυγάζει υπέρ ενός νέου μεγάλου πολέμου.
Όπως ήδη αναφέραμε, ίσως να μη γνωρίζουμε με ακρίβεια την ατζέντα που έχουν και τις συνομιλίες που διεξάγουν άνθρωποι πίσω από κλειστές πόρτες, μέσα σε καπνισμένα δωμάτια.
Μπορούμε, ωστόσο, να διατυπώσουμε μια τεκμηριωμένη εκτίμηση.
Πριν από σχεδόν ακριβώς 60 χρόνια, το 1966, στο βιβλίο του Tragedy and Hope, ο Carroll Quigley έγραφε τα εξής (σελ. 278):
«Κάθε κεντρική τράπεζα… επιδίωκε να κυριαρχήσει στην κυβέρνηση της χώρας της, αξιοποιώντας τη δυνατότητά της να ελέγχει τον κρατικό δανεισμό, να χειραγωγεί την αγορά συναλλάγματος, να επηρεάζει το επίπεδο της οικονομικής δραστηριότητας στη χώρα και να ασκεί επιρροή σε συνεργάσιμους πολιτικούς, προσφέροντάς τους στη συνέχεια οικονομικές ανταμοιβές στον επιχειρηματικό τομέα».
Η Πολωνία ενδέχεται να αποτελεί το ιδανικό παράδειγμα, καθώς συνδέει τα επιμέρους στοιχεία με τρόπο που φαίνεται να επιβεβαιώνει με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο τους ισχυρισμούς του Quigley.

www.bankingnews.gr

Ρoή Ειδήσεων

Σχόλια αναγνωστών

Δείτε επίσης